Kahramanmaraş’ta okul saldırısını gerçekleştiren İsa Aras Mersinli’nin dijital platformlarda paylaştığı ve aylar öncesinden kaleme aldığı iddia edilen manifesto, bir saldırganın çarpık zihin dünyasını deşifre ediyor. Kendisini toplumdan üstün gören, yalnızlığını bir silah gibi kullanan ve “verdiğim zararı hissetsinler istiyorum” diyen Mersinli’nin, bir çizgi roman kahramanının kimliğine bürünerek gerçekleştirdiği eylemin arkasındaki sarsıcı gerçekler neler?

Kahramanmaraş’ta infial yaratan okul saldırısının ardından, fail İsa Aras Mersinli’ye ait olduğu öne sürülen dijital belgeler gün yüzüne çıktı. Discord üzerinden “Konata Herself” kullanıcı adıyla paylaşımlar yapan Mersinli’nin, sıradan bir saldırgan profilinden çok daha karmaşık ve gerçeklik algısı kırılmış bir portre çizdiği görülüyor. Kendisini Japon anime serisi Lucky Star’ın başkarakteri Konata İzumi ile özdeşleştiren saldırganın, vaktinin büyük bir kısmını internet dünyasında ve sanal karakterlerin gölgesinde geçirdiği anlaşılıyor.

Dijital dünyada bırakılan kan donduran izler

Mersinli’nin 11 Nisan tarihinde kaleme aldığı iddia edilen metin, aslında aylar öncesinden bir hazırlık sürecinde olduğunu kanıtlar nitelikte. Manifestonun girişinde kullandığı “Bunu yazarken tarih 11 Nisan 2026. Sen bunu okuduğunda ya bir şey planlıyor olacağım, yapmış olacağım ya da yapmak üzere olacağım.” ifadeleri, saldırganın eylemini önceden kurguladığını ve bunu bir meydan okuma olarak sunduğunu gösteriyor. Tarih bilgisindeki tutarsızlık ise zihinsel karmaşasının bir başka boyutu olarak değerlendiriliyor.

Yalnızlığı bir durum olarak tanımlıyor

Saldırganın metin boyunca en çok üzerinde durduğu temalardan biri de toplumdan izole yaşamı oldu. Ancak Mersinli, bu durumu bir mağduriyet olarak görmediğini açıkça belirtiyor. “Hayatım boyunca hep yalnız kaldım.” diyen saldırgan, bu durumu şu sözlerle rasyonalize etmeye çalışıyor: “Yalnızlık yaptığım şeyin sebebi değil. Yalnızlık bir sebep değildir. Bu sadece bir durumdur.” Bu ifadeler, saldırganın toplumsal bağlarının tamamen koptuğunu ve bu kopuşu bilinçli bir tercih gibi yansıtmaya çalıştığını ortaya koyuyor.

Varlığını zarar vererek kanıtlama isteği

Manifestonun en dikkat çekici ve tehlikeli bölümleri ise saldırganın çevreye zarar verme motivasyonunu açıkladığı kısımlar oldu. Görünür olma arzusunu şiddetle birleştiren Mersinli, “İnsanların beni tanıması, fark etmesi hoşuma gidiyor.” derken asıl niyetini “Bu dünyadaki varlığımı ve verdiğim zararı hissetsinler istiyorum.” sözleriyle dışa vuruyor. Sosyal çevresine dair ise “Neredeyse hiç arkadaşım yok. Sadece 2 arkadaşım var ve çoğu zaman konuşmuyoruz.” ve “Ailem benden nefret ediyor, benden korkuyor.” diyerek aile bağlarının da tamamen koptuğunu itiraf ediyor.

Üstünlük kompleksi ve dahi olduğunu iddiası

Mersinli’nin kendisini konumlandırdığı yer, diğer insanlardan tamamen kopuk bir “üstünlük” algısı üzerine kurulu. Kendisini bir deha olarak gören saldırgan, “Ben bir dahiyim. Herkesten daha iyiyim” ve “Ortalama zekanın çok üstündeyim. 130 IQ testim vardı.” iddialarıyla narsisistik bir yapı sergiliyor. Eğitim hayatına dair “Okulda hiç çalışmadan hep yüksek notlar aldım.” ve “İnsanlar hep yaşıma göre olgun olduğumu söyledi.” gibi ifadelerle bu algısını besleyen Mersinli, çevresindeki insanlara bakış açısını ise çocukluk anılarıyla temellendiriyor.

Çocukluk döneminde bile yaşıtlarını küçümsediğini belirten saldırgan, “Küçükken bile okuldaki herkesten daha zeki olduğumu düşünürdüm. Onlara bakar ve ‘annemin aptal arkadaşlarının çocukları’ gibi görürdüm.” ifadelerini kullanıyor. Topluma ve çevresine duyduğu bu derin öfke ve küçümseme hali, manifestonun sonunda yer alan “Ben zaten herkesten daha iyiyim” cümlesiyle keskin bir şekilde noktalanıyor.