Nöbetçi Eczaneler
Reşit Kemal AS – 12 Şubat 2026
Kiryakos Miçotakis’in Türkiye ziyareti, sıradan bir diplomatik temas olarak okunamaz. Hele ki bu ziyaret, Avrupa Birliği’nin son dönemde Türkiye’ye yönelik “kontrollü açılım” sinyallerinden hemen sonra gerçekleşiyorsa… O zaman mesele yalnızca iki komşu ülkenin ilişkileri değil; bölgesel dengeler, enerji hatları, güvenlik mimarisi ve Avrupa’nın stratejik arayışıdır.
Zamanlama, diplomaside çoğu zaman içeriğin önüne geçer. Bu ziyaret de tam olarak böyle bir eşikte duruyor.
📌AB’nin Türkiye Açılımı: Stratejik Mecburiyet mi?
Avrupa Birliği son yıllarda Türkiye ile ilişkilerinde mesafeli bir çizgi izlese de, küresel jeopolitiğin sertleşmesi Brüksel’i yeniden Ankara’ya bakmaya zorladı.
Rusya-Ukrayna savaşı sonrası enerji güvenliği, Doğu Akdeniz’de denge ihtiyacı, Göç yönetimi, NATO içindeki koordinasyon zorunluluğu Türkiye’yi Avrupa için yeniden “göz ardı edilemez aktör” konumuna taşıdı.
Bu noktada Yunanistan’ın tutumu kritik. Çünkü Atina, geçmişte Türkiye-AB hattında çoğu zaman fren mekanizması rolü oynamıştı. Eğer şimdi daha yumuşak bir diplomatik ton tercih ediliyorsa, bu yalnızca ikili ilişkilerde değil, Avrupa-Türkiye denkleminde de psikolojik bir eşik anlamına gelir.
📌Ziyaret Ne Anlama Geliyor?
Yunanistan ile Türkiye arasındaki ilişkiler tarihsel yükler taşıyor: Ege sorunları, kıta sahanlığı, hava sahası ihlalleri, Kıbrıs meselesi… Liste uzun.
Ancak son dönemde iki ülke arasında görece sakin bir atmosfer var. Deprem diplomasisiyle başlayan insani temas, siyasi kanallarda daha düzenli diyaloğa dönüştü. Miçotakis’in ziyareti bu “normalleşme” sürecinin devamı olarak okunabilir.
📌Peki bu ziyaret olumsuz dengeleri değiştirir mi?
Kısmen evet — ama devrimsel değil, evrimsel bir değişimden söz edebiliriz.
Yunanistan’ın AB içindeki Türkiye karşıtı blokaj kapasitesi zayıflayabilir. Türkiye’nin Avrupa ile teknik başlıklarda (gümrük birliği, vize, enerji) ilerleme alanı genişleyebilir. Doğu Akdeniz’de sert güvenlik dili yerini kontrollü rekabete bırakabilir.
Ancak temel egemenlik ve deniz yetki alanları meselelerinde dramatik bir geri çekilme beklemek gerçekçi değil.
📌Bölgesel Denge: Washington ve Brüksel Faktörü
Unutulmaması gereken bir diğer boyut ise ABD ve NATO çerçevesi. NATO içindeki iki müttefikin sürekli kriz üretmesi, Batı ittifakının stratejik öncelikleriyle çelişiyor. Bu nedenle hem Washington hem Brüksel, Ankara-Atina hattında kontrollü bir istikrarı teşvik ediyor.
Dolayısıyla bu ziyaret, yalnızca iki liderin siyasi iradesi değil; daha geniş bir jeopolitik ihtiyaçtan doğmuş olabilir.
📌Olumsuz Dengeler Gerçekten Değişir mi?
Diplomaside kalıcı değişim üç aşamada olur:
- Söylem değişir.
- Temas kurumsallaşır.
- Çıkar alanları yeniden tanımlanır.
Şu an birinci ve ikinci aşamanın içindeyiz. Üçüncü aşama ise zamana bağlı.
Eğer Yunanistan, AB içinde Türkiye’nin yapısal bağlarını güçlendirecek başlıklarda daha yapıcı bir rol üstlenirse; Türkiye de Ege’de tansiyonu bilinçli şekilde düşük tutarsa, “olumsuz denge” dediğimiz şey zamanla yerini yönetilebilir rekabete bırakabilir.
Ama bu süreç kırılgan. İç politikalar, seçimler, enerji keşifleri veya Doğu Akdeniz’deki yeni hamleler denklemi hızla değiştirebilir.
📌Jeopolitik Gerçekçilik Dönemi
Miçotakis’in Türkiye ziyareti bir dostluk ilanı değil; bir jeopolitik muhasebe hamlesidir.
Avrupa Türkiye’siz bir güvenlik mimarisi kuramayacağını görüyor. Türkiye de Avrupa’yla bağlarını tamamen koparmanın maliyetinin farkında. Yunanistan ise bu iki gerçek arasında konumunu yeniden tanımlıyor.
Olumsuz dengeler tamamen değişir mi? Hayır.
Ama sert bloklaşma yerini kontrollü diyaloga bırakırsa, bu bile başlı başına önemli bir dönüşüm olur.
NOT: Zamanlama tesadüf değil. Diplomasi bazen en çok takvimde konuşur.
YORUMLAR